හිස් පිටුවක් වූ මාගේ හදවතේ…
ලියූවෙමි ඔබේ නම නොමැකෙනා ලෙසේ…
සිතු ඉටු නොවූ සිහින තනිවූ මා ලොවේ…
බොඳ නොයා හරිනු මැන සදා ළංවී මෙසේ…
කැඩපතක් වුනේ නම් මගේ හදවත විටෙක…
ඔබේ රුව පමණක්ය දකින්නේ සැමදාම…
නොසන්සුන් මා මනස නිදි නොලැබ තුන් රැයම…
අකුරු කළ මේ සඳැස කෙලෙස නිම වන්නේද…?
සීතලම සීතලයි දරන්නේ කෙලෙස මම…
දිව විත් මා ළයට තුරුළු වෙන්නට බැරිද…
සිප ගන්න ඔබේ මුව.දෙතොල් හා ළය මඬළ…
වඩිනු මැන වරක් වත් මෙලෙස මා තනි නොකර…
ගිම්හානයේ එක් දිනක පියවර නැගුවෙමි මූදු වෙරල මත..
සැතපුනෙමි මදකට හිරු රැස් පහස විඳීමට…
දෑස් සිසරා දිස් වූයෙ නිල් පැහැති ගගන තලය…
පුළුන් කැටි ඇලවූ ලෙසට සුදු වළාකුළු..ගතවූයේ මොහොතකි..
දසත අලෝකය පමණි…හිරු රැස් කොහේදැ’යි විපරම් කළෙමි..
සුදෝ සුදු වළාකුළු හිරුව වසාගෙන…කෙතරම් උත්සහ කළද හිරුට
එබෙන්නට ඉඩක් නොදේ..
මට සිතුනි මෙලෙසට,
සමහර දනන් තුළ හිරු සේ පවතිනා නිමල සිතුවිලි,
කෙතරම් පොර බැදූවද පෙරටු වන්නෙ කිලිටි සිතුවිලි ය…
තව රැඳීමට සිත් නොවූයෙන් මා නැවත පැමිණීමි නවාතැන් කුටිය වෙත….
මගේ විශ්වය ඔබ ය…
මගේ අරමුණ ඔබ ය…
ඇසිපියෙහි සැලෙන්නේ ඔබ ය…
මා හදවතේ ගැස්ම ඔබ ය…
මා ඔබ තුලින් දෙවියන් දකිමි…මා කුමක් කරන්නද?
අප අතර කෙතරම් දුරක් ද? අප කෙතරම් අසරණ ද?
එහෙත් මා දෑසින් ඔබව ස්පර්ශ කරමි…
මොහොතක ඔබේ සුවඳ…
මොහොතක ඔබේ වදන්..නොවින්දද මා…
මෙලොව ඇති වටිනාම දේ ඔබ යැයි හැඟේ…
ඇසුණි සිලි සිලි හඬක්…
ඈතින් ඇදුණි ඔබේ රුව…හැඬුවා මා හදවත හෙමින්…
වරෙක ඔබෙ සිනහවත්…වරෙක ඔබෙ තරහවත් මතකයට නැඟේ…
එහෙත් ඔබ මා දෙතොල් මත රැඳුණු සිනහව යි…
මා දන්නේ එපමණ යි…
හදතුල නලියනා සුවහසක් සිතුවිලි,
විසිරුවන්නට යත්න දරමින්…
තාරුණ්යය මිල කරන වියරුවූ සමයක..
දෑස් හෑර බලමි,ඔබ දෙස අසරණව…
සොයුරනි,සොයුරියනි කිමද මේ සිහිසුන්ව…
පැන් පොදක් ඉසින්නද, ඔබේ සිහිසුන් වතට…
සවනට ඇසේ සිව්දෙසින් අපගේම පිරිහුම…
වගකීම්,යුතුකම්,ආදරය අතර මැද…
මංමුලාවී ගොසිනි අනේ අප අසරණව…
කෙලෙස මේ ගොහොරුවෙන්,මතුව නැගිටින්නේද…
සිතන්නට කාලයයි,සොයුර සොයුරිය අපට…
